paul en maddy in Oeganda.

Lieve mensen,
Deze keer een verslag van mij, Paul heeft per slot maar kort vakantie.
Het is al weer een dag of 10 geleden dat ik aankwam in Entebbe en me door de armen van een glunderende Paul mog laten omsluiten. Het was heerlijk om hem weer te zien.
We zijn neergestreken in een heel fijn appartement, van Victor, 3 hoog met een geweldig uitzicht over het lake victoria (heel veel dank daarvoor Victor, ik hoop je nog een keer te ontmoeten). Victor had ons ook een zekere mijnheer Joseph aanbevolen, die voor ons een hele mooie tocht heeft uitgepuzzeld en met ons zaterdag is vertrokken. We hebben getourd door het zuiden van Oeganda. Prachtig land, we zijn via het national park "lake Mburro" naar lake Bunyoni, bijna aan de grens van Ruwanda, om vervolgens weer naar het noorden te gaan naat Fort Portal aan de voet van de Rwenzori mountains, waar we de rainforrest van Kibali nat.park hebben doorkruist om chimpansees te vinden.En gevonden hebben we ze. Ik snap nu dat als je kan rennen als een chimpansee dat als een compliment bedoeld is,want hard gerend heb ik achter zo"n chimpansee aan, tot hij eindelijk eens denkt te gaan zitten, dat kan effe duren. Paul had die strijd al eerder gestaakt, hij zegt vanwege mieren!!! die hem massaal aangevallen hadden. We hebben heel veel gezien, heel veel mooie vogels, veel soorten apen, hele kleine krokodilletjes, etc, maar ook door hele mooie gebieden van Oeganda gereden. Het leven in Oeganda lijkt zo'n 20 jaar na het verschrikkelijke regime, aardig op de rails. Op het land wordt heel wat verbouwd zoals bv:bananen,guava's, annanas, thee, koffie, cacao, mais, sorgum, granen, tabak, uien, tomaten, wortels, kolen, erwten, bonen pinda's,voor eigen gebruik maar ook voor export naar bv Zuid-soedan. Mensen zijn erg actief met allerlei ondernemingkjes .En ik denk dat een groot deel van de kinderen naar school gaat, heel wat scholen hebben ik langs zien komen met stromen kinderen in allerlei verschillende schooluniformen. We zijn ook nog wel veel armoede tegengekomen, echt niet alle mensen hebben lopen op schoenen en hebben huizen die niet lekken.Maar ik vind het een hoopvol land, als het tenminste stabiel blijft hier.
We zijn nu nog even aan het genieten en rondlopen in Kampala, een drukke sidderende stad, waar ook constant activiteiten zijn. Down town krioelt het van de mensen, boda-boda's en bustaxietjes, kraampjes, winkeltjes en gewone straathandel. Hogerop zijn de banken, luchtvaartmaatschappijen en the houses of parlement.
Ik ben me een beetje aan het voorbereiden op Zuid-Soedan, middels een artikel uit de krant, vanwege het een-jarig bestaan van het onafhankelijke land. Ik werd niet echt vrolijk van wat ik las. Een jaar naar dato, is er zeker veel energie in gestopt en zijn er veel mensen hoopvol teruggekomen en is er zeker het een en ander op poten gezet zijn. Er zijn ook veel ngo's die de handen uit de mouwen steken en projecten starten. Maar het is erg kwetsbaar, omdat de oliekraan nog steeds dicht is en dat toch de basis is van de toch al wankele economie. Ik heb begrepen dat ze bezig zijn om een pijpleiding te leggen dwars door Kenia naar de zee, voor de export van hun olie, maar die zal pas over 2-3 jaar klaar zijn. In die tussentijd hebben ze veel hulp van buitenaf nodig, lijkt mij om te overleven. Dus daar is het wel even wat anders; subbasaal, en zijn de te halen doelen heel erg basaal, zo ook in de gezondheidszorg. Ik ben heel benieuwd en ga daar maandag heen,om er eens rond te kijken. Oeganda heeft me in ieder geval een heel goed gevoel gegeven. Ik laat jullie de volgende keer weten wat Zuid-Soedan met me doet. heel veel lieve groeten ook van Paul, Maddy